ช่วงเวลา : หลังพิธีจบการศึกษา

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง.. เจ็ดปีจะว่านานก็นานจะว่าสั้นมันก็เหมือนเป็นเหตุการณ์ที่เพิ่งจะเกิดขึ้นเพียงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เท่านั้น แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปสักเท่าไรเอดินเบิร์กก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงคงจะมีแต่พวกเธอเท่านั้นที่เปลี่ยนไป..

นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้ทุกคนต่างโตขึ้นและเป็นผู้ใหญ่ ได้เรียนรู้สิ่งต่างๆมากมายทั้งวิชาความรู้ในห้องเรียนรวมทั้งสิ่งที่ไม่สามารถหาเรียนได้จากที่ไหน.. นั่นคือ มิตรภาพ..

หลังเสร็จสิ้นงานเลี้ยงส่งเล็กๆที่พวกเขาช่วยกันจัดขึ้นภายในชั้นปีเมื่อคืน ในวันนี้ทุกคนต่างก็ร่ำลาและแยกย้ายกันไปตามวิถีทางของตนดังที่ได้คุยกันเอาไว้..

เริ่มจากโรและกัส.. ทั้งสองคนต่างก็เปิดเผยฐานะที่แท้จริงและเดินทางกลับบ้านเมืองของตนเองอย่างสมเกียรติเพื่อปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเจ้าชายรัชทายาท สามสาวนางฟ้าแห่งป้อมออกเดินทางไปท่องเที่ยวเมืองวิทช์ด้วยกันตามประสาก่อนจะแยกย้ายไปทำหน้าของตนเองเช่นกัน..

ส่วนครี้ด.. พวกเขาทั้งสิบคนตกลงใจว่าจะไปลงเรือท่องสมุทรของเจคก่อนเป็นอันดับแรกเรื่องอื่นๆค่อยว่ากันทีหลัง ส่วนทางด้านคิลนั้น.. รายนี้รีบกลับบ้านก่อนใครเพื่อเตรียมการไปสู่ขอเจ้าหญิงเรนอนคนงามตามที่ได้สัญญาเอาไว้กับเจ้าหล่อน.. ที่เหลืออยู่จึงมีเพียงเฟรินกับคาโล

ความจริงโกโดมนำมังกรดำมารับเฟรินแทบจะทันทีที่เธอก้าวเท้าออกมาจากป้อมแต่คาโลกลับลากเฟรินขึ้นเกวียนของตัวเขาแทนโดยไม่ยอมปริปากพูดอะไรทั้งสิ้นนอกจากสั่งให้คนสนิททั้งสองที่ทำหน้าที่กุมบังเหียนออกเกวียนเดินทางกลับคาโนวาลทันที โกโดมจึงต้องจำใจส่งข่าวบอกท่านจ้าวเรื่องที่เจ้าหญิงของเขาจะเลื่อนกำหนดกลับเดมอสออกไปและตัวโกโดมก็ติดตามอารักขาพระธิดาของเจ้านายเหนือหัวอยู่ห่างๆ ( คาโลไม่ให้เข้าไปในเกวียน )

เกวียนหลังใหญ่แล่นปุเรงๆออกมาจากเอดินเบิร์กได้สักพักแล้วและเวลานี้พระอาทิตย์ก็เคลื่อนคล้อยขึ้นตรงกลางศรีษะพอดีแต่พวกเขาก็มิได้หยุดพัก ท่ามกลางธรรมชาติแปลกตาสำหรับคนชาวเดมอสอย่างโกโดมทำให้องครักษ์ตัวน้อยออกอาการตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษจึงได้เอ่ยปากถามชวนสองคนสนิทของเจ้าชายแห่งคาโนวาลพูดคุยไม่หยุด ทางด้านเมราสและเอลลิคเองก็ให้ข่าวสารแก่คนต่างแดนตัวจิ๋วด้วยความเต็มใจ ดังนั้นการเดินทางร่วมหลายชั่วโมงนี้จึงได้มีเสียงของพวกเขาทั้งสามคลอตามไปตลอดทางผสานไปกับเสียงล้อเกวียนและกีบเท้าม้าบดลงพื้นถนน ทว่าบรรยากาศภายนอกที่แสนคึกคักช่างตัดกับอากาศภายในเกวียนของนายเหนือหัวทั้งสองของพวกเขายิ่งนัก

เฟรินนั่งหน้าบูดมาตลอดทางตั้งแต่ถูกฉุดกระชากขึ้นเกวียนมา เสียงขุ่นของเจ้าหล่อนดังขึ้นมาเป็นระยะตั้งแต่ออกเดินทางแม้กระทั่งตอนนี้

" นี่..อยู่ดีๆก็มาลากฉันขึ้นเกวียนแบบนี้ หมายความว่ายังไง " คำถามรอบที่สามสิบแปดจากเฟรินดังขึ้นแต่คนที่ควรจะตอบกลับยังคงเงียบยังความหงุดหงิดใจให้เจ้าหล่อนยิ่งนัก ตั้งแต่ออกจากเอดินเบิร์กมาเธอก็ถามคำถามนี้กับเขามาตลอดทางแต่อีกฝ่ายไม่ยอมตอบอะไรเลยแม้แต่คำเดียว ไม่มองหน้าเธอและไม่อ่านหนังสือฆ่าเวลาเหมือนทุกที ที่คาโลทำคือนั่งนิ่งและเงียบ สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเกวียนตลอดเวลา..

ความน้อยใจเริ่มก่อตัวในใจของเฟริน เมื่อไม่กี่เดือนก่อนชายหนุ่มเพิ่งจะออกปากขอเธอแต่งงาน.. นี่ยังไม่ทันแต่งด้วยซ้ำกลับทำท่าทางเฉยเมยใส่เธอขนาดนี้ ทว่าถึงแม้เฟรินจะน้อยใจอยู่บ้างแต่ด้วยรู้จักกันมานานทำให้เฟรินพอจะดูออกว่าอีกฝ่ายเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจ และนี่เป็นนิสัยเสียอย่างหนึ่งของคาโลที่เวลามีเรื่องกลุ้มหรือกังวลใจเขามักจะเก็บเอาไว้คนเดียวไม่ยอมบอกใคร เฟรินรู้ดี.. และก็เพราะเหตุนี้เธอถึงได้น้อยใจชายหนุ่มนัก เธออยากให้เขามองเธอเป็นคนที่พึ่งพาได้ อยากให้เขาวางใจที่จะปรึกษาเรื่องไม่สบายใจกับเธอไม่ใช่เก็บเอามาคิดเองคนเดียวแบบนี้..

" ถ้านายไม่พูด ฉันจะรู้มั้ยว่านายเป็นอะไร " เฟรินพยายามใหม่อีกครั้งแต่คาโลยังคงเฉย " นายอย่าทำตัวงี่เง่าแบบนี้จะได้มั้ย!! " พูดอย่างเหลืออดก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่นและนั่งบ่นหงุงหงิงกับตัวเองอย่างหงุดหงิดใจเป็นที่สุด

ความเงียบน่าอึดอัดโรยตัวลงมาระหว่างคนทั้งคู่ นาน.. จนเฟรินเกือบจะหลับไปเพราะความเซ็งอยู่แล้วนั่นล่ะคนปากหนักถึงได้ยอมเปิดปากพูดออกมาเป็นครั้งแรก

" ขอโทษ " เฟรินหันขวับไปมองคาโล ความง่วงเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้งและเมื่อเห็นว่าตาสีฟ้านั่นมองมายังเธออย่างสำนึกผิดก็ถึงกลับทำให้เธออึ้ง

" ตกลง นายเป็นอะไร " เฟรินถามสืบไปทันทีเมื่อตั้งสติได้ คาโลเงียบไปนิดแต่ในที่สุดก็ยอมเปิดปากพูดออกมาด้วยเสียงเบาๆ

" ฉันแค่.. อยากอยู่กับเธอ " เฟรินเลิกคิ้วขึ้นอย่างฉงนในตอนแรกแต่เมื่อเห็นหน้าขาวๆของชายหนุ่มเริ่มจับสีเรื่อ เจ้าตัวถึงได้แย้มยิ้มกว้าง ดวงตาพราวระยับเป็นประกายให้อีกฝ่ายเริ่มไม่ไว้ใจในความคิดพิเรนๆที่สาวเจ้าอาจจะเอามาแกล้งเขา

" แค่นั้น.. " เฟรินพูดกลั้วหัวเราะ ร่างเล็กๆเริ่มเบียดเข้าหาคนตัวโตให้อีกฝ่ายใจเต้นไม่เป็นส่ำ มือบางลูบไล้ต้นแขนซ้ายของชายหนุ่มเบาๆให้คาโลหน้าขึ้นสีมากกว่าเดิมพร้อมกับเสียงหวานๆที่เจ้าตัวจงใจส่งไปเพื่อยั่วอีกฝ่าย

" ที่แท้..เจ้าพี่ก็แค่อยากอยู่กับหญิงสองต่อสองหรือเพคะ "

คาโลมองเฟรินด้วยสายตายากอธิบายเป็นที่สุด มันทั้งพอใจและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน

ประโยคที่เจ้าหล่อนพูดกับเขาเมื่อครู่นั้นทั้งอ่อนหวานและน่ารักนักแล้วยังร่างนิ่มๆที่เบียดชิดนี่อีกมันทำให้เขาอดที่จะหวั่นไหวและใจเต้นแรงไปด้วยไม่ได้ แต่ก็นั่นล่ะ.. เขารู้ดีว่าหญิงสาวแค่คิดจะแกล้งเขาเท่านั้น ดังนั้นไออารามดีใจที่ก่อตัวขึ้นมานิดๆเมื่อครู่เลยเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดหน่อยๆ แล้วความคิดอยากจะสั่งสอนคนตรงหน้าก็เริ่มผลุดขึ้นมาในสมอง

" ใช่ " คาโลตอบเสียงห้วน แววตาเริ่มทอประกายดุๆส่งมาปรามหญิงสาวแต่เฟรินกลับหัวเราะคิกคักชอบใจที่ได้แกล้งคนตรงหน้า ตาสีน้ำตาลวาววับเป็นประกายสดใส

" ฮะฮะ ในที่สุดก็เปลี่ยนสีหน้าได้ซักที.. " เฟรินพูดพร้อมรอยยิ้ม " พ่อเจ้าชายน้ำแข็ง ^_^ "

แววความฉงนฉายวาบในประกายตาคาโลอยู่ครู่แต่ไม่ช้าเขาก็เข้าใจ ที่เฟรินแกล้งเขาเมื่อครู่นั้นเพราะต้องการให้เขาหายเครียด.. ทว่าก่อนที่คาโลจะได้ตัดสินใจพูดอะไรเฟรินกลับเอื้อมมือขึ้นมาหาพร้อมกับออกแรงโน้มตัวเขาให้นอนลงหนุนตักนุ่มของเธอ

" ให้เป็นกรณีพิเศษนะ " เธอว่าขณะใช้มือลูบผมสีเงินของชายหนุ่มเบาๆ..

" เฟริน.. "

" ในเมื่อนายไม่อยากพูด ฉันก็จะไม่เซ้าซี้แล้ว.." เฟรินพูดขัดขึ้น เธอรู้ว่าเหตุผลที่อีกฝ่ายบอกเธอมาตอนแรกนั้นไม่ใช่เรื่องที่เขากำลังกลุ้มใจอยู่จริงๆแต่เธอก็ไม่อยากคาดคั้นให้เขาไม่สบายใจอีก เมื่อชายหนุ่มพร้อมเมื่อไหร่เขาคงจะบอกกับเธอเอง

" แต่นายต้องหลับตาแล้วนอนซะ เอาแต่นั่งคิดอะไรวุ่นวายอยู่คนเดียวตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว.. ตอนนี้สมองนายน่ะมันล้าเต็มทนแล้วรู้ตัวมั้ย ถึงจะฝืนคิดไปให้สมองระเบิดตายก็คิดไม่ออกหรอก "

คาโลนอนมองเฟรินว่าตัวเองด้วยสายตารักใคร่ไม่ปิดบัง.. เธอเป็นห่วงเขา.. นี่คือสิ่งที่เขาสัมผัสได้และมันก็ทำให้เขามีความสุข

" นายน่ะ.. ต้องหัดปล่อยวางเสียบ้าง รู้รึเปล่า เรื่องบางเรื่องก็ต้องปล่อยให้มันเป็นไปอย่างที่ควรเป็น มันอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่นายคิดก็ได้.. เพราะฉะนั้นเลิกคิดมากแล้วนอนซะ "

นั่นสินะ.. มันอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่คิด

รอยยิ้มน้อยๆเริ่มปรากฏขึ้นที่มุมปากของเจ้าชายแห่งคาโนวาล ตาสีฟ้าคู่สวยไม่ได้ละไปจากใบหน้าของเฟรินเลยแม้แต่น้อย มือแกร่งค่อยๆรวบจับมือน้อยของหญิงสาวเอาไว้อย่างทนุถนอมเป็นที่สุดก่อนจะมอบจุมพิศแผ่วเบาบนนิ้วมือนั้นอย่างอ่อนโยน

" เฟริน.." คาโลพึมพำเบาๆพร้อมกับหลับตาลง " ขอบใจ " และแล้วร่างของชายหนุ่มก็นอนหลับอย่างเป็นสุขบนตักของหญิงผู้เป็นที่รัก

///////////////////////////////////////////////////////////////

เป็นเวลาสี่ทุ่มเศษของวันที่สามหลังจากที่พวกเขาออกเดินทาง ในที่สุดเกวียนหลังใหญ่ก็หยุดลงจอดสนิทในเขตพระราชฐานหน้าประตูวังสีขาว พระราชวังหลวงแห่งคาโนวาล..

คาโลตัดสินใจพาเฟรินไปเข้าเฝ้ากษัตริย์บาโรผู้เป็นบิดาก่อนจะพาแฟนสาวไปที่พักโดยสั่งให้เมราสกับเอคลิคไปจัดการเรื่องห้องพักของเฟรินล่วงหน้าและให้นำโกโดมไปกับทั้งสองคนนั่นด้วย

แม้เวลาจะล่วงเลยมาจนดึกมากแล้วแต่โถงทางเดินภายในวังกลับยังไม่ร้างผู้คน สองข้างทางยังคงมีทหารเวรเดินกันขวักไขว่และเมื่อคนพวกนั้นเห็นคาโลเดินผ่านก็รีบก้มหัวลงทำความเคารพทันที

คาโลยังคงนำทางเฟรินเดินไปเรื่อยๆผ่านเสาสูงและโถงทางเดินมากมายจนในที่สุดชายหนุ่มจึงได้หยุดเดินหน้าประตูสีขาวบานใหญ่ ทหารเฝ้าประตูเมื่อเห็นคนทั้งสองก็กำลังจะทำความเคารพแต่คาโลกลับยกมือห้ามไว้ก่อน

ชายหนุ่มยกมือขึ้นและใช้ข้อนิ้วเคาะไปเบาๆสามครั้งบนบานประตู ไม่นานเสียงทุ้มทรงอำนาจของผู้ที่ประทับอยู่ในห้องจึงได้ดังออกมาเชิญพวกเขาเข้าไป

คาโลผลักบานประตูทั้งสองข้างให้อ้าออกพร้อมกับสาวท้าวเข้าไปภายในโดยมีเฟรินเดินตามอยู่ข้างหลัง เมื่อร่างสูงสง่าหลังโต๊ะทรงอักษรรับรู้ถึงการเข้ามาของใครบางคนแล้วจึงได้เงยพระพักตร์ขึ้น แววพระเนตรแสดงถึงความแปลกใจปรากฏขึ้นบนดวงเนตรของกษัตริย์บาโรเมื่อเห็นพระโอรสองค์เดียวกับเจ้าหญิงแห่งเดมอสถวายความเคารพอยู่เบื้องหน้า

" ไม่ต้องมากพิธี " กษัตริย์บาโรตรัส ทรงทอดพระเนตรคนทั้งสองอยู่ครู่ก่อนจะเอ่ยต่อ " การเดินทางเป็นเช่นไร "

" ราบรื่นดีกระหม่อม พวกหม่อมฉันเลยมาถึงเร็วกว่ากำหนด " คาโลตอบกลับ คิงบาโรพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้ก่อนจะหันมามองอีกสตรีที่อยู่ในห้อง

" เจ้าสบายดีหรือ เฟลิโอน่า " เฟรินแย้มยิ้มสดใสพร้อมตอบรับอย่างอารมณ์ดี " เพคะ "

ตั้งแต่เธอได้คุยกับคิงบาโรเมื่อคราวก่อนตอนช่วยกันปรุงยาให้พระเจ้าตาไฮคิงทำให้เธอรู้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ทั้งยังเป็นคนอบอุ่นแม้การแสดงออกภายนอกจะมองไม่ค่อยเห็นก็ตาม ดูไปก็เหมือนๆกับเจ้าชายมาดมากของเธอเหมือนกัน ดังนั้นความกลัวที่มีเมื่อก่อนเลยหายไปทำให้เธอกล้าคุยกับคิงบาโรอย่างสนิทใจแต่ก็ยังแฝงความเคารพและยำเกรงไว้อยู่ในที

เมื่อได้ยินเฟรินตอบแบบนั้นคิงบาโรจึงหันพักตร์ไปยังคาโลอีกครั้ง " เจ้าไม่เห็นบอก ว่าจะพาเฟลิโอน่ามาด้วย "

คาโลยังไม่ได้พูดอะไรแต่เฟรินกลับตอบแทนเสียก่อน

" หม่อมฉันเป็นคนขอตามมาเองเพคะ.. " พอเห็นกษัตริย์บาโรหันมาทางเธอ เฟรินเลยรีบพูดต่อ " คือ..หม่อมฉันว่างๆไม่มีอะไรทำ แล้วก็ยังไม่อยากกลับเดมอสเลยขอตามคาโล เอ้ย.. เจ้าชายคาโลมาเที่ยวคาโนวาลด้วยเพคะ "

คิงบาโรแย้มสรวลนิดๆก่อนจะดำรัสต่อราวกับล่วงรู้ความคิดของเฟริน " ฉันไม่ได้จะว่าอะไรคาโลหรอก แต่ถ้ารู้ว่าเราจะมาด้วยจะได้เตรียมการต้อนรับไว้ " เฟรินยิ้มเขินๆก่อนจะพูดตอบกลับ

" ไม่ต้องลำบากหรอกเพคะที่ไหนๆก็อยู่ได้ทั้งนั้น " คาโลมองท่านพ่อของตนเองคุยกับหญิงคนรักอย่างถูกคอก็ให้โล่งใจ ดูเหมือนกษัตริย์บาโรจะเอ็นดูเฟรินอยู่ไม่น้อย

" ถ้าเช่นนั้น..ข้าจะให้คนจัดห้องพักให้เจ้าก็แล้วกัน.. "

" ทูลท่านพ่อ.. " คาโลรีบเอ่ยขัด " ให้เฟลิโอน่าอยู่ตำหนักเหนือก็ได้กระหม่อม หม่อมฉันสั่งให้คนจัดห้องไว้แล้ว " คิงบาโรมองลูกชายของตนครู่หนึ่งและดูเหมือนจะทรงนึกอะไรได้แววตาจึงเปลี่ยนเป็นอ่อนลง

" เอาแบบเจ้าว่าก็แล้วกัน.. พวกเจ้าเดินทางกันมาเหนื่อยๆรีบไปพักเถอะ "

เมื่อได้รับคำอนุญาตเฟรินกับคาโลจึงถวายคำนับอีกครั้งแล้วขอตัวเดินออกมา แต่พอคาโลจะก้าวออกจากห้องกษัตริย์บาโรกลับตรัสรั้งตัวไว้ก่อนคาโลจึงหันไปบอกให้เฟรินยืนรออยู่ด้านนอกส่วนตัวเขาเดินกลับเข้าห้องไปอีกครั้ง

" อาทิตย์หน้า..เจ้าพร้อมแล้วใช่มั้ย " คิงบาโรพูดเมื่อคาโลปิดประตูเรียบร้อยแล้ว

" พร้อมแล้วกระหม่อม.. " คาโลตอบและเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรอีกจึงได้เอ่ยทูลลา

" ถ้าท่านพ่อไม่มีอะไรแล้ว หม่อมฉันขอทูลลา " คาโลทำท่าจะเดินออกจากห้องแต่คิงบาโรก็รั้งเอาไว้อีกครั้ง

" เหลืออีกสี่วัน.. ระหว่างนี้เจ้าก็พาเฟลิโอน่าไปเที่ยวเล่นให้สบายใจก็แล้วกัน และถ้าขาดเหลืออะไรก็มาบอกพ่อ.. " คิงบาโรพูดเสียงอ่อนกับลูกชายทำให้คาโลที่ได้ยินอึ้งไปนิดก่อนยิ้มรับ

" ครับ.. ท่านพ่อ "

" อีกอย่าง.. ดูแลน้องเขาให้ดี พ่อไม่ว่าที่เจ้าจะให้เฟลิโอน่าไปอยู่ที่ตำหนัก ( ตำหนักเหนือเป็นตำหนักของคาโลค่ะ ) แต่ยังไงเสียเฟลิโอน่าก็เป็นผู้หญิง.. "

" ลูกทราบ " คาโลขัดขึ้น คิงบาโรทอดพระเนตรมองคาโลอยู่สักพักราวกับจะพูดอะไรสักอย่างแต่แล้วก็เปลี่ยนใจ พระองค์ทรงหันกลับไปที่งานตรงหน้าอีกครั้งก่อนดำรัส

" ไม่มีอะไรแล้ว..เจ้าไปนอนเถอะ " คาโลมองอย่างผิดหวังนิดๆก่อนจะกล่าวทูลลาและในขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้องชายหนุ่มก็ตัดสินใจหันกลับไปมองพ่อของตนอีกครั้ง เขาเอ่ยคำพูดออกมาเบาๆเหมือนกับจะให้ได้ยินเพียงแค่ตนเองเท่านั้นแต่ด้วยความเงียบจึงทำให้คิงบาโรที่เริ่มสะสางงานต่อได้ยินคำนั้นอย่างชัดเจน..

" ราตรีสวัสดิ์ครับ..ท่านพ่อ " พูดเสร็จคาโลก็ก้าวออกมาจากห้องให้ผู้เป็นพ่อเงยหน้าขึ้นมองประตูที่ปิดตามหลังอย่างอบอุ่นและเจ็บแปลบหัวใจในเวลาเดียวกัน..

คำที่พ่อคิดจะพูดกับเจ้าสักครั้งแต่ไม่เคยพูด.. กลับเป็นเจ้าที่เป็นคนพูดมันออกมา.. คิงบาโรคิดอย่างปวดใจ

ขอโทษด้วยที่พ่อต้องทำเหมือนไม่รักเจ้า เพราะความคิดชั่ววูบในกาลก่อนทำให้พ่อผิดต่อเจ้านัก พ่อเคยลั่นวาจาไว้กับคนๆหนึ่งว่าจะไม่มีวันรักเด็กที่ไม่ได้เกิดจากอลิเซียและที่แต่งงานกับแม่ของเจ้าก็เพียงเพื่อจะสร้างนักรบปีศาจเท่านั้น..

ถึงแม้ว่าพ่อจะไม่ได้รักแม่ของเจ้าแต่พ่ออยากให้เจ้ารู้เอาไว้

พ่อรักเจ้ามาก..

แล้วก็..

" ราตรีสวัสดิ์นะ.. ลูกรัก.. "

//////////////////////////////////////////////////////////

ตลอดสามวันที่อยู่ที่นี่คาโลพาเฟรินไปเที่ยวตลอดตามที่เจ้าตัวขอ เขาพยายามเก็บเกี่ยวความสุขในช่วงเวลานี้ไว้ให้มากที่สุดเพราะคงจะอีกนาน.. กว่าเขาจะได้พบกับมัน

เช้าวันที่สี่..

วันนี้คาโลพาเฟรินเดินเที่ยวชมในวังแทนที่จะออกไปข้างนอก ภายในวังคาโนวาลเต็มไปด้วยของสวยงามมากมายอีกทั้งสถานที่ต่างๆก็ใหญ่โตงดงามดูอลังการไปหมดทั้งลานพิธี สนามฝึกซ้อม ลานประลอง หอสมุดขนาดใหญ่ที่ขนาดเฟรินผู้ไม่ชื่นชอบหนังสือยังอดที่จะตื่นตากับความงามและจำนวนหนังสือที่มากมายมหาศาลนี้ไม่ได้ นอกจากนี้ก็ยังมีสวนที่จัดแต่งไว้อย่างวิจิตรอีกมากมายหลายแห่งในวัง และเมื่อทั้งสองเดินมาถึงสวนหลังตำหนักกลางเฟรินก็ต้องเบิกตาโตกับความงามของบึงกว้างขวางใสเหมือนกระจกตรงหน้า

" สวยจัง " เฟรินอุทานขณะเดินเข้าไปยืนอยู่ริมบึงและชะโงกหน้าลงไปมองปลาแปลกๆที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำอย่างรื่นเริง

" นี่คาโลปลาพวกนี้มันปลาอะไรหรอ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน "

คาโลเดินเข้ามาหาตามเสียงเรียกแต่เขาไม่ได้ตอบตาสีฟ้าจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังแย้มยิ้มราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ส่วนสมองก็กำลังไพร่คิดไปถึงเรื่องสำคัญที่เขาจะต้องพูดกับหล่อน

ชายหนุ่มพยายามสรรหาคำพูดและวิธีการบอกที่ดีที่สุด เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สำคัญมากและเขาไม่อยากจะให้เกิดความผิดพลาดขึ้นด้วยความเข้าใจผิดอีกเหมือนครั้งก่อนๆที่เขากับเฟรินทะเลาะกัน แต่คาโลเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนจนกระทั่งเฟรินที่เหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้จึงพูดขึ้นทำลายความเงียบ

" จริงสิ.. ฉันได้ยินมาว่าพ่อนายจะสละราชสมบัติ " คำกล่าวของเฟรินทำให้คาโลสะดุ้งแต่เธอไม่เห็น " แบบนี้ก็ต้องมีการประลองใช่มั้ย.. แล้วจะเริ่มเมื่อไหร่หรอ "

" อีกสองเดือน " คาโลตอบ แต่แล้วจู่ๆเขาก็คว้ามือเฟรินดึงเธอให้หันมามองเขา เฟรินแปลกใจกับการกระทำนั้น เธอมองจ้องเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มและเห็นประกายร้อนรนอยู่ในนั้น

" นายเป็นอะไร "

" เฟริน " คาโลสูดหายใจเข้าลึกก่อนพูดต่อ " ตั้งแต่พรุ่งนี้ฉันต้องเข้ารับการฝึกพิเศษกับท่านพ่อเพื่อเตรียมตัวชิงตำแหน่ง "

" แล้วทำไม.. อ๋อ ไม่เป็นไรๆ ฉันไม่อยู่กวนนายหรอก งั้นเดี๋ยววันนี้ฉันกลับเลยล่ะกัน " เฟรินว่าซื่อๆเมื่อนึกได้ว่าถ้าอยู่จะเป็นการรบกวนคาโลฝึกซ้อมและเขาเองก็คงอยากจะบอกให้เธอกลับ แต่พอคาโลได้ยินแบบนั้นกลับตีหน้าเครียด

เธอกำลังเข้าใจผิดว่าเขาจะไล่เธอกลับ..

" ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น เฟริน "

" อ้าว.. แล้วอะไรล่ะ "

" ที่ฉันจะพูดก็คือ.. " แต่คาโลกลับหยุดพูดเอาดื้อๆ ตอนนั้นเองที่คนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินตรงมายังที่ที่ทั้งคู่ยืนอยู่

คิงบาโรที่เดินนำอยู่หน้าสุดส่งสัญญาณให้เหล่าเสนาที่เดินตามมาและเหล่าองครักษ์เงียบเสียงรวมไปถึงห้ามเมราสกับเอลลิคที่ทำท่าจะเข้าไปรายงานคาโลว่าพระองค์มาให้อยู่กับที่

" เอ้า..ว่ามาสิ เอาแต่อ้ำอึ้งอยู่ได้ " เฟรินที่ไม่รู้ว่ามีบุคคลที่สามที่สี่ยืนฟังอยู่ด้วยก็จัดการต่อว่าคาโลให้ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือก

" ..ตั้งแต่พรุ่งนี้จนกว่าจะถึงวันประลองฉันจะต้องเข้ารับการฝึกหนัก ส่วนการประลองกว่าจะเสร็จสิ้นก็คงกินเวลาอีกเป็นเดือน "

" เข้าใจ.. แล้วไงล่ะ "

" หลังจากนั้น ถ้าหากฉันชนะฉันจะต้องทำงานทุกอย่างร่วมกับท่านพ่อเพื่อเรียนรู้หน้าที่และงานต่างๆในฐานะกษัตริย์จนกว่าจะถึงกำหนดสละราชสมบัติและสถาปนากษัตริย์องค์ใหม่ตามที่ท่านพ่อประกาศเอาไว้ " คาโลกำมือเฟรินแน่นขึ้นเมื่อพูดถึงตอนนี้

" ถ้าเป็นอย่างที่ฉันพูด.. เกือบปีเต็มที่เราจะไม่ได้เจอกัน ฉันอาจจะยุ่งมากจนไม่มีเวลาแม้แต่เขียนจดหมาย.. " คาโลหันมามองหน้าเฟรินมือทั้งสองตรงเข้าจับต้นแขนเธอเอาไว้

" รอฉันนะ " เขาจบประโยคในที่สุด

รอจนกว่าฉันจะไปรับ.. ขอร้องล่ะเฟริน ชายหนุ่มได้แต่ภาวนาในใจ หัวใจของเขาเต้นระทึกอย่างรอคอยคำตอบ เขากลัวจริงๆว่าเวลาที่ยาวนานนั้นจะทำให้เธอเปลี่ยนไป ไม่มีใครจะรู้ได้ว่าความเหงาจากการเฝ้าคอยโดยไม่ได้พบหน้านั้นจะทำให้เกิดอะไรขึ้นบ้าง เธออาจจะหมดรักเขาและไปคบหากับชายอื่น.. นั่นคือสิ่งที่เขากลัวที่สุด

เขาไม่อยากเสียเธอไป..

ความรู้สึกที่เขามีให้กับเธอนั้นถ้าจะให้พูดออกมาก็คงได้แค่คำว่า 'รัก' 'รักมาก' แต่มันก็แค่นั้น มันบรรยายสิ่งที่อยู่ในหัวใจของเขาออกมาได้ไม่ถึงเศษเสี้ยวด้วยซ้ำ

เขารักเธอมาก และ.. จะขาดเธอไม่ได้!!

เมื่อเห็นเฟรินไม่ตอบ ใจของเขาก็กระตุก คาโลจึงได้ถามย้ำ

" รอฉัน ได้มั้ย.. " ประกายขอร้องในแววตานั้นทำให้เฟรินหวั่นไหว นี่หรือคือเรื่องที่คนตรงหน้ากังวลมาตลอด และนี่เองคือสาเหตุที่ทำให้เขาต้องพาเธอมาถึงคาโนวาล..

ความอบอุ่นแผ่ซ่านในหัวใจ คาโลยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองหลายอย่างเพราะเธอ และตอนนี้สิ่งที่เขากังวลก็คือเรื่องของเธอเช่นกัน ทั้งๆที่เขาควรจะห่วงตัวเองก่อนเพราะการประลองนั่นถ้าพลาดก็หมายถึงชีวิต แต่นี่..

ทำไมนายถึงได้น่ารักแบบนี้นะ..

เฟรินคิดด้วยหัวใจที่พองโตแต่เธอก็เก็บท่าทีเอาไว้ก่อนจะยิ้มน้อยๆตอบรับ " เห็นแก่สร้อยที่นายให้ " เฟรินว่าพร้อมกับชี้สร้อยที่คอ " ฉันจะรอ.." รอยยิ้มกว้างอย่างที่นานๆครั้งจะมีปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย

" แต่ว่า..นายต้องรับปากฉันเรื่องหนึ่ง " เฟรินว่าต่อรวดเร็ว " ไม่ว่าผลจะออกมายังไง นายต้องมาหาฉัน.. ถึงนายจะแพ้ก็ต้องมา.. " ถึงตอนนี้หญิงสาวก็ขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ " แล้วนายจะรู้ว่าตำแหน่งราชบุตรเขยของเดมอสน่ะเจ๋งแค่ไหน หึหึ ฉันจะเลี้ยงนายอย่างดีเลย คา.. อุ๊บ!! "

คาโลไม่รอให้สาวเจ้าพูดอะไรต่ออีกแล้ว ริมฝีปากของชายหนุ่มทำหน้าที่ของมันเองอย่างมีประสิทธิภาพเหมือนทุกครั้ง

" ด้วยสิ่งนี้.. " คาโลพูดเบาๆขณะถอนริมฝีปากออกมาเล็กน้อย " ฉันจะไม่แพ้.. " ว่าเสร็จจูบร้อนก็ถูกประกบลงอีกครั้ง

" ฉันจะชนะ.. แล้วนำเกียรติสูงสุดที่ได้รับไปขอเธอที่เดมอส " เฟรินหน้าแดงจัดด้วยความเขินกับคำบอกรักกลายๆของชายหนุ่มก่อนจะหยิบสร้อยเส้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเล็กๆที่อกเสื้อ

มันเป็นสร้อยเงินเกลี้ยงดูเรียบง่ายที่สายสร้อยมีจี้สีเงินออกโปร่งใสนิดๆห้อยอยู่ ตัวจี้ทำเป็นเส้นเงินเกี่ยวกวัดอย่างชดช้อยงดงามเป็นตัวอักษรนำหน้าชื่อของเฟรินเอง

ตัวงานที่แม้จะดูประณีตแต่คาโลก็พอดูออกว่ามันไม่ใช่ฝีมือของมืออาชีพ

เธออาจจะทำเอง.. เขาคิด

" ความจริงฉันกะจะให้ในวันเกิดนายแต่คิดว่าพอถึงตอนนั้นนายคงจะยุ่งมากและฉันก็คงจะไม่สะดวกเอามาให้.. " เฟรินว่าจบก็เขย่งตัวขึ้นสวมมันเข้าที่คอของคาโล มือของเธอยังคงทาบอยู่ที่ตัวจี้ขณะมองหน้าของชายหนุ่มเหมือนจะจดจำภาพของเขาเอาไว้ก่อนที่เธอจะกลับไปในวันนี้ และก็คงจะอีกนานจริงๆกว่าเธอจะได้เห็นใบหน้าที่แสนคิดถึงนี่อีก..

" พยายามเข้านะ " เฟรินพูดขึ้นแผ่วเบา เธอกำจี้เอาไว้หลวมๆพร้อมกับออกแรงดึงให้ใบหน้าของคาโลโน้มลงมาใกล้

" พร้อมๆกับ..พลังของฉัน "

จุมพิศนุ่มนวลอ่อนหวานที่สุดที่เขาเคยลิ้มลองทาบทับอย่างแผ่วเบาบนริมฝีปากของคาโล ชายหนุ่มกระชับร่างบอบบางแน่นขึ้นเก็บเกี่ยวความหอมหวานที่เธอมอบให้ด้วยความเต็มใจ

เขาจะถนอมความรักที่มีไว้อย่างดีที่สุด..

สายลมโชยแผ่วเบาผ่านร่างทั้งสองที่กอดกระชับกันแนบแน่นด้วยสายใยแห่งรักที่จะเป็นเสมือนสัญญาใจของหัวใจทั้งสองดวงที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวใต้แสงตะวันแรกของต้นฤดูหนาวทว่าสำหรับคนทั้งคู่มันคือความอบอุ่นแห่งหัวใจที่จะไม่มีวันจาง..

ความรักที่งดงามผลิบาน ณ ดินแดนแห่งนักรบ ผืนดินแห่งความรักที่อีกไม่นานเขาทั้งสองจะได้ใช้ชีวิตร่วมกัน สถานที่ที่พวกเขาจะเรียกมันว่า.. บ้าน

ท่ามกลางความยินดีของทุกคนที่เฝ้ามอง ชายหนุ่มและหญิงสาวต่างก็มอบคำสัญญาให้แก่กันและกันด้วยหัวใจ

เมื่อเวลานั้นมาถึง เราจะไม่พรากจากกันอีก.. นับจากนี้ และตลอดไป..

ช่วงเวลา : ปีสามตอนปลายๆ หลังหมากกระดานเกียรติยศ

อาทิตย์ยามเช้าสาดส่องต้องกระทบดอกชาเร็คหกกลีบสีม่วงสดที่ผลิกลีบแย้มบานรับตะวันแห่งวันใหม่ แสงทองแห่งวันที่สดใสประสานขับกล่อมสอดคล้องไปกับเสียงนกน้อยที่ต่างกู่ร้องขานรับกันไปมาพลางโผบินจากต้นโน้นสู่ต้นนี้อย่างรื่นเริงน่าเอ็นดู

ไม่ใกล้ไม่ไกลกันนักที่ใต้ต้นไม้สูงใหญ่ซึ่งขึ้นตระหง่านอยู่ต้นเดียว ณ สวนกว้างกลับปรากฏร่างอรชรบอบบางของหญิงสาวนางหนึ่ง เรือนผมสีน้ำตาลยาวพัดพลิ้วเมื่อต้องแรงลมอ่อนๆ ที่โบกโชยพากลิ่นหอมของเหล่าพฤกษาต้องนาสิก มือบางซีดขาวเย็นเหยียบกับอากาศหนาวเย็นของเดือนสุดท้ายแห่งปียกขึ้นจับกระชับผ้าคลุมสีชมพูอ่อนให้แน่นขึ้นเพื่อขับไล่ความหนาวออกจากร่างแม้มันจะช่วยไม่ได้มากนัก ใบหน้าหวานซึ้งยังคงคลี่ยิ้มน้อย ๆ ดวงตาสีน้ำตาลใสจับจ้องอยู่ที่ท้องฟ้าเบื้องหน้า

"เรเน่ เรเน่" เสียงตะโกนอย่างร่าเริงของใครคนหนึ่งดังขึ้นมาแต่ไกลเรียกให้หญิงสาวเจ้าของนามหันไปมอง และภาพที่เธอเห็นก็ส่งให้ใบหน้างามแย้มยิ้มมากขึ้น

เขา.. ผู้มีใบหน้าสวยจนออกหวานแต่ก็เป็นในแบบของเด็กหนุ่มหน้าตาดีกำลังวิ่งตรงเข้ามาหาเธอพร้อมกับโบกไม้โบกมือไปมาส่งให้เรือนผมสีน้ำตาลสั้นโบกสะบัดตามแรงลม และเพียงไม่ถึงอึดใจร่างที่ของเด็กหนุ่มที่สูงกว่าเธอเพียงเล็กน้อยก็วิ่งเข้ามาถึง

เด็กหนุ่มหอบเล็กน้อยจากการวิ่งแต่ใบหน้าที่มีเหงื่อพุดพรายกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกับเนตรสีเปลือกไม้ที่มองตรงไปยังดวงหน้าของหญิงสาว

"ขอโทษที่ทำให้รอนะ" เสียงทุ้มเอ่ย หญิงสาวยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ริมฝีปากบางได้รูปขยับเอื้อนเอ่ยน้ำเสียงหวานไพเราะดังสกุณา

"ไม่เป็นไรจ้ะ เฟริน"

.ริน

.ฟริน

"เฟริน"

หือ.. เปลือกตาบางปรือเปิดขึ้นก่อนจะปิดลงทันทีเมื่อแสงอาทิตย์แยงเข้าสู่นัยน์ตา ร่างบางตวัดพลิกตัวไปอีกทางพลางขยับผ้าห่มคลุมกระชับร่างตนมากขึ้นกันลมหนาว ส่งให้คนปลุกมองตามอย่างอ่อนใจ

นี่ถ้าไม่ใช่หมอนั่นมาปลุกเองจะไม่ยอมตื่นง่ายๆ เลยใช่มั้ยเนี่ย.. คิดแล้วเจ้าตัวก็ได้แต่ถอนใจอีกครั้งก่อนจะลงมือปลุกเจ้าตัวยุ่งใหม่

ถ้าไม่ใช่หมอนั่นต้องรีบไปประชุมแต่เช้าล่ะก็ เขาคงไม่ต้องมาลำบากปลุกคนขี้เซาแบบนี้หรอก พอนึกถึงเมื่อเช้าเสียงถอนหายใจของทายาทนักฆ่าก็ดังออกมาอีกเป็นรอบที่สองของวัน

"ฉันจะไปประชุม นายช่วยปลุกหมอนั่นด้วยละกัน" คำสั่งจากคนมาดมากก่อนจะออกจากห้องอย่างรวดเร็วทิ้งให้นักฆ่าที่พึ่งตื่นมองตามตาปริบๆ

เฮ้อ..

"เฟริน ถ้านายไม่รีบตื่นไม่ได้กินข้าวเช้าไม่รู้ด้วยนะ"

เปลือกตาบางขยับเปิดขึ้นอีกครั้ง

เออ.. ได้ผลแฮะ

ชายหนุ่มคิดอย่างดีใจ นัยน์ตาสีม่วงเป็นประกาย ก็เขาใช้เวลาปลุกแม่ตัวดีมาสิบกว่านาทีแล้วนี่ แต่ดูท่ายัยจอมยุ่งจะไม่ยอมเปิดตามาดูโลกกับเขาเลย ให้ตายสิ..

"ข้าวเช้า" นั่น.. คำแรกที่เจ้าหล่อนเอ่ย

"อือ.. ถ้านายไม่รีบไป โรงอาหารดราก้อนมันจะปิดซะก่อนนะ" ชายหนุ่มพูดอย่างมีความหวังว่าคนตรงหน้าจะลุก ก็เรื่องกินสำหรับมันน่ะเรื่องใหญ่นิ..

"นายหิวก็ไปก่อนเถอะคิล" เฟรินพูดออกมาอีกครั้งพลางทำท่าจะนอนต่อ

เฮ้ย.. ไหงงั้น คิลคิดอย่างแปลกใจ ก่อนจะต้องถามด้วยความความเป็นห่วง ( ก็อย่างที่บอกล่ะนะ สำหรับหัวขโมยเรื่องกินเรื่องใหญ่ : คิล _ _^ )

"นายไม่สบายรึเปล่า" คิลถามพร้อมกับเอามือจับที่หน้าผากของเพื่อนสาว

อุ่นๆ แหะ..

"ถ้านายไม่ไหว ฉันเอาข้าวขึ้นมาให้เอามั้ย" แต่ยังไม่ทันได้คำตอบเสียงเคาะประตูกลับดังขึ้น คิลจึงผละออกจากเตียงของเพื่อนสาว ( เตียงกลางค่ะ ตอนนี้ยังนอนกันสามคนอยู่ ) ก่อนจะสาวเท้าตรงไปยังประตู มือขาวเอื้อมขึ้นจับลูกปิดพร้อมกับเปิดประตูออก และคนที่อยู่ตรงหน้า..

"มีอะไร" คิลถามพร้อมมองอย่างสงสัยที่นายขอทานกำมะลอมาหาแต่เช้า

โรยิ้มบางอย่างเป็นเอกลักษณ์ ตาสีเขียวกวาดมองเข้ามาในห้องก่อนจะหยุดลงที่ร่างบนเตียงกลาง

"เฟรินยังไม่ตื่นเรอะ"

"นายเห็นว่าตื่นรึยังล่ะ" นายขอทานยิ้มรับคำย้อนพลางถือวิสาสะเข้ามาในห้อง หนำซ้ำยังมุ่งตรงไปหาร่างบางบนเตียงอย่างไม่กลัวกับพายุน้ำแข็งแม้แต่น้อย ( ก็มันไม่อยู่นิ หรือถึงอยู่ก็ไม่กลัว : โร / ประโยคหลังแค่คิดในใจพร้อมกับยิ้มท้าทาย )

ใบหน้าสลักโน้มลงใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆจากกายหญิงสาว โรพูดกระซิบอะไรบางอย่างไม่นานนักร่างเล็กที่หลับตาพริ้มก็กลับเปิดตาขึ้น

"ก็ได้ๆ ฉันลุกแล้ว" เฟรินพูดเสียงงัวเงียพลางขยี้ตาก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปโดยมีเนตรสีเขียวมองตามอย่างเอนดู และแน่นอนการกระทำดังกล่าวไม่หลุดลอดออกจากสายตาของนายนักฆ่า

"นายมาทำไม คงไม่ได้ตั้งใจจะมาปลุกเฟรินหรอกนะ" คิลถามขึ้นอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ที่คนตรงหน้าเที่ยวเดินไปเดินมาในห้องโดยไม่ขออนุญาติ

"ก็ไม่เชิง" โรตอบน้ำเสียงท้าทาย

"ก็แค่.. คาโลเรียกประชุม"

//////////////////////////////////////////////////////////////

ทันทีที่คิล เฟริน และโรเปิดประตูก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นของนักเรียนชั้นปีที่สาม เสียงเซ็งแซ่ของการจับกลุ่มคุยกันของเหล่าเพื่อนพ้องตัวแสบก็ดังเข้าหู

"ไม่รู้จะเรียกมาทำไมกันตั้งแต่เช้า" เสียงบ่นแรกดังมาจากนายนักรบตาเดียวครี้ด ธันเดอร์

"นั่นดิ วันหยุดทั้งทีแทนที่จะได้ตื่นสายๆ" เจค สวอน เดอะไพเรท ออฟไนท์รีบสำทับ

"อาจจะเกี่ยวกับวันสิ้นปีที่จะถึงนี่ก็ได้นะครับ" ( อีกอย่างนี่มันเที่ยงแล้วด้วยไม่ใช่เช้านะครับ ครี้ด เจค : เสียงที่ดังแค่ในใจ ) ซีบิลออกความเห็นขึ้นมาบ้างด้วยน้ำเสียงตามแบบฉบับหนุ่มน้อยผู้แสนสุภาพ เรียกให้ทุกสายตาหันไปมองอย่างฉงนว่ามันเกี่ยวอะไรกับวันที่ว่า แต่คนเฉลยกลับไม่ใช่นักบวชหนุ่มจากบารามอส กลับเป็นนายขอทานกิตติมศักดิ์ที่พึ่งจะหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ตัวโปรดข้างหลังหัวขโมยสาวเป็นผู้เอ่ยขึ้นแทน ตอบคำถามเหล่าทโมนประจำป้อมอย่างรู้ใจ

"ทุกสิ้นปี" เสียงเรียบๆจากโรที่ดึงทุกสายตา แต่นายขอทานยังคงไม่ยอมพูดกลับจิบชาอย่างสบายอารมณ์ พลางมองเพื่อนฝูงที่นั่งหยุกหยิกรอฟังด้วยรอยยิ้มกริ่ม เมื่อเห็นว่าเหล่าคนตรงหน้าทำท่าจะทนไม่ไหวจะเข้ามาวางมวยกับตนแล้วนั่นล่ะ ริมฝีปากจึงได้ขยับขยายความต่อ

"ป้อมอัศวินจะจัดงานฉลองรับปีใหม่ทุกๆสิ้นปี มันเป็นทำเนียมปฏิบัติมาตั้งแต่สมัยก่อน ที่เรียกประชุมก็คงจะเป็นเรื่องการวางแผนงานที่โรเวนมอบมาให้นั่นล่ะ"

ข้อไขความกระจ่างจากห้องสมุดเคลื่อนที่ที่ไม่เคยทำให้เพื่อนๆต้องผิดหวัง แต่ถึงงั้นมันก็ยังคงเป็นความกระจ่างที่ไม่กระจ่าง เมื่อคนตรงหน้าไม่คิดจะแถลงความให้หมด และมันก็เรียกให้นิกส์ต้องถามต่อ

"นายว่าไอ้งานนี่มันต้องจัดทุกปีใช่มะ งั้นทำไมเมื่อปีที่แล้วกับปีก่อนหน้านั้นไม่เห็นมีเลยล่ะ" คำถามที่ตรงกับใจหลายๆคน ก็แหม.. งานสนุกๆใช่จะหากันได้ง่ายๆ ยิ่งกับป้อมอัศวินที่ขึ้นชื่อเรื่องความโทรม + จน จนต้องประหยัดงบประมาณด้วยแล้ว พวกงานรื่นเริงที่สิ้นเปลืองน่ะตัดออกไปได้เลย

แต่ก่อนที่โรจะได้ตอบคำต่อเสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับร่างสูงของบุรุษผมเงินก้าวเข้ามา ส่งให้เสียงพูดคุยอื้ออึงเงียบลงทันใด

คาโลเดินขึ้นไปยืนหน้าห้อง เนตรสีฟ้ากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าหวานของตัวแสบประจำป้อมที่ดูเงียบผิดปกติ ซ้ำนัยน์ตาที่สดใสอยู่เสมอกับดูเหม่อลอย ชายหนุ่มจึงหันไปสบตากับเพื่อนซี้อีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ กับสาวเจ้าปัญหา ก่อนจะใช้สายตาสื่อภาษาใจถามอาการเพื่อนสาว ( หรือว่าที่พระคู่หมั้น ) แต่คิลก็เพียงแค่ยักไหล่ให้เพราะเจ้าตัวก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนข้างๆ เป็นอะไร

คาโลเมื่อเห็นดังนั้นจึงได้แต่ลอบถอนใจ ก่อนจะตัดสินใจหันมาจัดงานประชุมตรงหน้าให้เสร็จโดยเร็ว ( จะได้รีบไปหาเฟริน : คาโลคิด )

"อย่างที่ทุกคนคงจะรู้กันอยู่แล้วเรื่องทำเนียมการจัดงานฉลองสิ้นปีของป้อมเรา" เสียงทุ้มกังวานที่สามารถสะกดคนฟังได้ชะงัดดังขึ้น เหล่าสมาชิกป้อมต่างพากันพยักหน้ารับพร้อมเพียงเหมือนรู้มานานแล้วทั้งที่พึ่งเคยได้ยินครั้งแรกจากนายขอทานกำมะลอเมื่อครู่สดๆร้อนๆ

"จากเมื่อปีที่แล้วที่มีสงครามเข้ามาเลยทำให้การจัดถูกยกเลิก รวมไปถึงเรื่องยุ่งๆ ในงานมอบตราพระราชาเมื่อปีก่อนหน้านั้นนั่นก็ด้วย ดังนั้นโรเวนเลยให้จัดงานรวบยอดเอาในปีนี้และแน่นอนว่างานจะต้องใหญ่กว่าทุกครั้งเพราะถือเป็นการเลี้ยงส่งรุ่นพี่ปีเจ็ดหรืออีกนัยก็คือเหล่าสภาสูงส่วนใหญ่ที่จะจบออกไปในปีนี้.."

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีเมื่อได้ยินว่าจะมีงานเลี้ยงฉลองใหญ่ ต่างคนต่างก็พูดคุยกันเองอย่างเมามันส์ คงจะมีเพียงหนึ่งที่นั่งนิ่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

ความฝันเมื่อเช้ามันอะไรกัน ทั้งๆที่ไม่อยากจะนึกถึง ทั้งๆที่อุตส่าห์ลืมไปได้ตั้งนานแล้วแท้ๆ..

แต่ว่า..

"เฟริน" เสียงหวานอ่อนโยนแว่วเข้าโสต ก่อนแสงสว่างจ้าบาดตาจะวาบขึ้นตรงหน้า พร้อมๆกับความรู้สึกเหมือนถูกฉุดลงสู่อีกห้วงเวลาอย่างไม่ทันตั้งตัว และโดยไม่คาดคิดรอบด้านกลับเต็มไปด้วยดอกชาเร็คสีม่วงโบกพลิ้วล้อสายลม

"ขอโทษที่ทำให้รอนะ"

"ไม่เป็นไรจ้ะ เฟริน"

"ว่าแต่เรเน่เรียกผมมามีอะไรหรอ" เฟริน( วัยสิบขวบ )เอ่ยถามหญิงสาว เธอส่งยิ้มเอ็นดูมาให้

"ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ ฉันแค่อยากจะเห็นหน้าเธอเท่านั้นเอง" คำตอบที่เรียกรอยยิ้มกว้างบนดวงหน้าอ่อนเยาว์พร้อมๆ กับสีเรื่อบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม

เฟรินแสร้งช้อนสายตามองหญิงสาวพลางสบตาเข้ากับดวงเนตรสีเดียวกัน ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกับสายตาอ่อนโยนเมตตาที่หญิงสาวมีให้ ใบหน้าที่ละม้ายคล้ายคลึงสร้างความผูกพันอย่างหน้าประหลาดแก่บุคคลทั้งสอง ใบหน้าที่ถ้าเป็นคนนอกมาเห็นคงจะคิดว่าทั้งสองเป็นแม่ลูกกันได้ไม่ยาก แต่ด้วยอายุของฝ่ายหญิงที่มากกว่าเพียงแค่สองปีเท่านั้นเลยทำให้เหมือนเป็นพี่สาวมากกว่า

เรเน่ยิ้มรับท่าทางเขินๆของเด็กหนุ่ม ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้มากขึ้นอีกนิด

"ฉันได้ยินว่าเธอจะออกเดินทางพรุ่งนี้เช้า เลยอยากพบเธออีกสักครั้งก่อนจะไม่มีโอกาส" คำพูดที่ทำให้รอยยิ้มของเฟรินหุบฉับ

เรเน่รู้เรื่องเขาจะออกเดินทางไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะเธอเป็นนักทำนายแถมยังมีเวทที่สามารถย้ายจิตได้อีก ( เวทย้ายจิตเป็นการย้ายจิตออกจากร่างไปยังสถานที่ต่างๆ เป็นวิธีการสื่อสารที่รวดเร็ว และสะดวกตรงที่ถ้าเจ้าของเวทมีพลังกล้าแข็งร่างจิตนั้นก็จะปรากฏเป็นรูปร่าง สามารถสัมผัสได้ มีความรู้สึกได้เช่นมนุษย์ ) แต่เพราะร่างกายอ่อนแอเลยทำให้เธอต้องขลุกอยู่กับบ้านไม่ค่อยได้ออกมาภายนอก ซ้ำยิ่งถ้าเธอใช้เวทอาการก็จะยิ่งทรุดแต่ดูเหมือนเธอจะไม่ใส่ใจ ซึ่งเฟรินก็ไม่ได้คิดอะไรมากในเมื่อเจ้าตัวยืนกรานที่จะทำ เด็กหนุ่มก็สุดจะห้ามได้แต่เก็บความเป็นห่วงไว้ในใจเท่านั้น

แต่กับประโยคสุดท้ายของเธอนี่สิ..

พูดอย่างกับว่า..

"เรเน่พูดอะไรกันฮะ" เฟรินถามพยายามรักษารอยยิ้มบนใบหน้าแม้ว่ามันจะดูจืดจางเต็มที "ผมก็เดินทางไปเรื่อยแบบนี้ประจำอยู่แล้วนี่นา แต่ผมเป็นเดอะทีฟ ออฟบารามอสนะฮะยังไงก็ต้องกลับมาที่นี่อีกอยู่แล้ว เหมือนกับทุกทีนั่นล่ะ" ก่อนจะเอ่ยต่อไปเรื่องอื่น

"ว่าแต่คราวนี้เรเน่อยากได้อะไรฮะผมจะเอามาฝาก"

หญิงสาวยังคงรอยยิ้มราวดอกไม้แรกแย้มไว้ มือบางเอื้อมขึ้นสัมผัสเส้นผมสีน้ำตาลไหม้อย่างเบามือ ก่อนจะใช้มืออีกข้างดึงกระชับร่างเด็กหนุ่มมากอดไว้แน่น

"ถ้าเป็นไปได้" เรเน่พูดขึ้น "ฉันอยากจะเห็นดอกเกล็ดหิมะซักครั้ง ได้ยินว่ามันสวยนัก และจะงดงามที่สุดเมื่ออากาศหนาวเย็น"

"ดอกเกล็ดหิมะหรือฮะ" เฟรินเอ่ยถามหลังจากผละออกจากอ้อมกอดอุ่น หญิงสาวพยักหน้ารับ "อืม.. แต่อากาศหนาวไม่ดีต่อสุขภาพจะพาเรเน่ไปเลยคงไม่ดี เอางี้ไว้ผมกลับมาจะเด็ดมาฝากนะ"

"ถ้าเป็นไปได้ ฉัน.. อยากจะอยู่ให้ถึงวันนั้นจริงๆ" หญิงสาวพูดทั้งที่ยังยิ้มราวกับความตายเป็นเรื่องธรรมดา กลับเป็นเฟรินที่หัวใจเต้นแรงอย่างหวาดกลัวกับความคิดที่อาจจะเกิดขึ้น

"พูดอะไรแบบนั้นฮะ ต้องอยู่ถึงอยู่แล้วสิ" สายลมหนาวพัดมาส่งให้ร่างบางสั่นสะท้าน เฟรินรีบถอดเสื้อคลุมของตัวสวมทับให้หญิงสาวอย่างรวดเร็ว

"ลมชักแรงแล้ว เรเน่กลับไปก่อนดีกว่าฮะ เดี๋ยวผมไปส่ง" เฟรินบอกด้วยความเป็นห่วง แต่เรเน่กลับส่ายหน้า

"ไม่เป็นไร ฉันกลับเองได้จ้ะ" เธอเงียบไปพักก่อนเอ่ยต่อ "ฉันขอให้เธอโชคดีนะ เฟริน จำไว้.. ไม่ว่าเมื่อไหร่ ฉัน.. จะอยู่ข้างๆเธอเสมอ" รอยยิ้มแย้มหวานมากขึ้นพร้อมกับเงาร่างที่ค่อยเรือนหาย เฟรินไม่ได้ตกใจ เขารู้เธอใช้เวทย้ายจิตอีกแล้ว

"ลาก่อนจ้ะ เฟริน"

.ริน

"เฟริน" เสียงทุ้มพร้อมกับแรงเขย่าที่ไหล่เบาๆ ส่งให้ร่างบางตื่นจากภวังค์ เฟรินเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของเนตรสีฟ้าที่ทอดกระแสเป็นห่วงออกมาชัด

"ไม่เป็นไรนะ" คาโลถามต่อ อย่างนึกเป็นห่วงแม่ตัวยุ่งนัก เช่นเดียวกับเจ้าของนัยน์ตาสีม่วงกับเนตรสีมรกต และคนอื่นๆในห้อง โดยเฉพาะแม่สาวหนึ่งในสามนางฟ้า แองเจลีน่า โรมานอฟ

"นายเป็นอะไรรึเปล่า" แองจี้ถามบ้าง หล่อนเป็นหนึ่งในสองคนแรกที่ปราดเข้ามาดูเมื่อเห็นเพื่อนสาวมีท่าทางผิดปกติ ( อีกคนไม่ต้องบอกก็คงรู้นะคะ ^o^ คาโลนั่นล่ะค่ะ )

เฟรินดูจะมีท่าทางมึนงงเล็กน้อยกับการล้อมหน้าล้อมหลังของเพื่อนร่วมป้อม ใบหน้าหวานที่เริ่มซีดฝืนยิ้ม ก่อนจะเอ่ยเสียงใส

"ฉันไม่เป็นไร แค่.." เฟรินยิ้มเจื่อน "หลับในน่ะ ฮะฮะ" หัวเราะกลบเกลื่อนสถานการณ์แต่ไม่ได้ผล ก็ในเมื่อสีหน้าเธอมันฟ้องชัดอยู่แล้วว่าไม่ปกติแน่

"ยังจะมาทำเป็นพูดดี หน้าซีดออกขนาดนี้ยังจะว่าไม่เป็นไร" แองจี้แหววใส่ แต่ทุกคนก็ยังสัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่แฝงในน้ำเสียง แต่เจ้าตัวดีกลับแย้มยิ้มกวนประสาท

"แหมๆ ได้สาวงามมาเป็นห่วงเนี่ย ไม่หายยังไงก็ต้องหายแล้วล่ะนะ ว่ามะครี้ด" คนถูกดึงเข้ามามีเอี่ยวพยักหน้าหงึกหงักเห็นดีเห็นงามให้คนอื่นๆ หัวเราะร่วน ตรงข้ามกับท่านเจ้าชายที่ส่งสายตาดุๆมาปราม แต่ไม่ได้ผลกับเจ้าตัวดีที่ยิ่งนานวันความเกรงเขาจะน้อยลงทุกทีๆ กับอีกหนึ่งสาวเจ้าหัวข้อสนทนา ที่บัดนี้ใบหน้าน่ารักแดงกล่ำอย่างไม่รู้ว่าอายหรือโกรธ รู้แต่ว่าถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้าซีดๆของเจ้าตัวแสบนั่น เจ้าของคำพูดเป็นต้องเจอฤทธิ์คทาอาญาสิทธิ์เป็นแน่

"ว่าแต่เมื่อกี้ประชุมอะไรกันเรอะ" เจ้าตัวดียังไม่วายก่อกวน ( ว่าก่อกวนได้ไง ก็คนมันหลับไม่รู้เรื่องนิ ก็ต้องถามสิจริงมะ : เฟริน ( ตอนหลังหันไปถามความเห็นจากสามเพื่อนซี้ ซึ่งก็ได้รับการพยักหน้าสนับสนุนทันทีจากคาโล รอยยิ้มน้อยๆ จากโรตามด้วยการพยักหน้าเห็นชอบ และเสียงหัวเราะขบขันจากคิล / จ้าๆ อัลผิดเอง : อัล ~_~ )

"จัดปีใหม่น่ะ" เสียงเฉลยจากโร

"ปีใหม่?"

"ใช่ จัดกันทุกปี แล้วปีนี้ก็จะจัดในอีกสองวันข้างหน้า โรเวนให้พวกเราปีสามดูแลสถานที่กับตกแต่งป้อมน่ะ" โรสรุปสิ่งที่ฟังมาจากคาโลให้เฟรินฟัง

"แล้วเราก็จะเริ่มทำกันตั้งแต่พรุ่งนี้"

..

..

คืนวันที่ 30 ธันวาคม

หลังจากเตรียมการจัดหาอุปกรณ์กันตลอดเช้าในที่สุดข้าวของต่างๆก็พร้อมสำหรับการจัดงาน เหล่าทะโมนปีสามช่วยกันทำงานอย่างแข็งขันโดยมีรุ่นพี่หนึ่งในสี่ผู้คุ้มกฎนักบวชประจำป้อมอัศวิน ลอเรนซ์ ดอร์น เป็นคนคุมเผื่อฉุกเฉินสำหรับเวลาที่เหล่ารุ่นน้องจะขอออกไปซื้ออุปกรณ์ข้างนอก

ความจริงโรเวนคิดจับแยกลอเรนซ์กับลูคัสออกจากกัน เพราะลอเรนซ์ก็มัวแต่ปามีดเล่น ส่วนลูคัสก็ช่างกระเซ้าเย้าแหย่คู่หูนักบวชได้ตลอดเวลา ทำให้งานไม่เดินซักที จึงต้องอัปเปหิใครคนใดคนหนึ่งออกมา ซึ่งทุกคนก็ลงความเห็นให้เป็นลอเรนซ์ เพราะเรื่องจัดงานลูคัสพึ่งได้มากกว่าเยอะ ส่งให้นักบวชหน้าบูดมานั่งหน้าหงิกอยู่กับเหล่ารุ่นน้องให้ต่างคนต่างเสียวกันเล่นๆ ว่าพี่แก่จะนึกฉุนขาดปามีดขึ้นมาเมื่อไหร่ จึงทำให้ต่างคนต่างยิ่งขยันทำงานกันมากขึ้นเป็นเท่าตัวเพื่อเอาใจรุ่นพี่ที่รัก หรือไม่แน่นี่อาจจะเป็นจุดประสงค์ตั้งแต่แรกของโรเวนก็เป็นได้ ( เอาไม้ตีหมามาวางกันรุ่นน้องอู้ โฮะโฮะ : อัล )

คงจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับการยกเว้นให้นอนพักอยู่ในห้อง แต่ห้องหัวหน้าชั้นปีที่ควรจะมีร่างสาวน้อยหนึ่งเดียวที่ค้านหัวชนฝาไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมย้ายไปอยู่คนเดียวในห้องหัวหน้าชั้นปีอีกห้องที่จัดให้เป็นพิเศษเพราะ เหงา ( ก็นอนกับเจ้าพวกนี้มาตั้งสองปีนี่นะ ยังไม่ทันเตรียมใจเลย : เฟรินพูดพร้อมทำหน้าสงสาร แต่ชวนถีบ )

พอเสนอให้ไปนอนห้องเดียวกับสามสาวก็บอกปัดอีก ด้วยเหตุผลว่า มันเบียด และก็ อยู่กับเจ้าพวกนี้มาตั้งนาน ( หมายถึงคิลกับคาโล ) ก็ไม่เห็นจะมีอะไร หรือพวกนาย ( เธอ ) กลัวพวกมันจะหน้ามืดทำอะไรฉัน คำพูดน่าปวดหัวของแม่ตัวดีที่พวกเขาต้องยอมโอนอ่อนปล่อยมันไปอีกปีโดยมีเงื่อนไขว่าปีหน้าต้องย้าย และเก็บเอาเรื่องที่เฟรินไม่ยอมย้ายห้องไว้เป็นความลับรู้กันเฉพาะวงใน

ร่างของเฟรินที่ควรจะอยู่บนเตียงอย่างที่เมื่อดูตามนิสัยของเจ้าตัวที่ถ้ามีโอกาสอู้ล่ะก็คงไม่พลาด แต่บัดนี้กับไร้วี่แวว..

..

"วันนี้พอแค่นี้ล่ะ" ลอเรนซ์พูดขึ้นหลังจากดูเวลาเป็นรอบที่เจ็ดสิบสี่ และเห็นว่างานเหลืออีกไม่มากถ้าทำต่อตอนเช้าตอนก่อนเที่ยงวันคงจะเสร็จได้สบาย ว่าพลางก็พาร่างตัวเองเดินกลับห้องไปทันที ทิ้งรุ่นน้องที่นั่งหมดแรงให้เดินขึ้นหอไปเองตามเวรตามเกิด ( งานจัดที่ลานกว้างหน้าป้อมเลยไปถึงลานตะวันค่ะ )

"โหยเหนื่อยฉะมัด" เอ็ดเวิร์ดบ่นขึ้นเป็นคนแรก พลางทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรงเช่นเดียวกับคนอื่นๆ

"นั่นสิคะ" เรนอนว่าบ้าง

"พี่เขาไม่คิดจะช่วยแถมยังมานั่งจ้องให้เราเครียดกันอีก" คราวนี้เป็นทิวดอร์ แต่ยังคงมีอีกคนที่ดูจะไม่มีทีท่าเหน็ดเหนื่อยให้เห็นแม้แต่น้อยกลับออกเดินมุ่งหน้าไปที่ประตูทางเข้าลานตะวันฝั่งที่ติดกับตัวป้อมทันทีที่รุ่นพี่สั่งเลิก

"อ้าว.. นั่นนายจะรีบไปไหนน่ะ" ครี้ดทักเมื่อคาโลเดินผ่านหน้าของตน แต่คำตอบไม่ได้มาจากเจ้าชายมาดมากกลับเป็นขอทานที่นั่งอยู่ใกล้ๆ

"รีบไปหาเจ้าหญิงน่ะสิ" คำตอบที่ไม่เบานักจากนายขอทานเรียกให้ฝีเท้าที่รีบเร่งพลันชะงัก เนตรสีฟ้าปลายมามองด้วยสายตาเย็นชา แต่คนอยากลองดีกลับยิ้มรับหน้าชื่นตาบาน คาโลที่ไม่อยากต่อความถึงได้หันหลังกลับแล้วเดินต่อ จึงไม่ทันได้เห็นแวววูบไหวแปลกๆในนัยน์ตามรกต ( ทำไมถึงต้องแต่งให้ฉันแห้วทุกทีเลยล่ะ คนเจอเฟรินก่อนคือฉันนะ : โร / เอาไว้เรื่องหน้าแล้วกันจะจัดให้ได้สวีทหวานหยดกับเฟ.. เอ๊.. : อัล เงียบไปเพราะรู้สึกถึงรังสีอำมหิตจากข้างหลัง )

คาโลรีบเดินกลับขึ้นห้องใจก็นึกเป็นห่วงเพื่อนสาว ( แฟน : คาโล ) วันนี้ยุ่งๆ ทั้งวันจนเขาไม่มีเวลาขึ้นมาดูเลยนอกจากอาหารสามมื้อที่ขึ้นมาเสิร์ฟให้ถึงที่

ทันทีที่ร่างสูงก้าวเข้ามาถึงประตูห้องมือแกร่งก็เอื้อมขึ้นบิดกลอนประตูพร้อมกับเปิดออก อย่างรวดเร็ว แต่ตรงหน้ากลับเป็นห้องที่ว่างเปล่า คาโลตัดสินใจหันหลังกลับเพื่อออกตามหาสาวน้อยโดยไม่ต้องเสียเวลาหยุดคิด

//////////////////////////////////////////////////

ดารากระจ่างบนฟากฟ้าทอแสงนวลล้อมกรอบราชินีแห่งนภายามราตรี ความงามจับตาแต่หาได้ทำให้ใจที่บัดนี้เต็มไปด้วยความว้าวุ่นสงบลงไม่

เฟรินยืนนิ่งอยู่ริมช่องหน้าต่างบนยอดหอคอยป้อมตามลำพัง ความเงียบสงัดรอบด้านกลับพาให้สมองเติมเต็มไปด้วยภาพเรื่องราวครั้งยังเยาว์ที่เจ้าตัวคิดว่าลืมไปได้แล้วโลดแล่นอย่างแจ่มชัดซ้ำไปซ้ำมาราวกับเป็นเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

วันพรุ่งนี้แล้วสิ..

.

เจ็ดปีก่อน ณ ชายแดนบารามอส

"พ่อๆ" เสียงหนุ่มน้อยเฟรินตะโกน เรียกให้ผู้มากวัยกว่าหันมามองอย่างหงุดหงิดแต่ไม่ยอมหยุดเดิน

"อะไรล่ะ"

"คือ.. ไปคราวนี้อีกนานมั้ยกว่าจะกลับมาอีก" เฟรินถามพลางวิ่งขึ้นมาดักหน้าชายสูงวัยที่ตนเรียกว่าพ่อ

มาดัสมองอย่างงงๆ กับเจ้าตัวแสบที่วันนี้มาแปลก เพราะปกติเฟรินจะกระตือรือร้นเป็นพิเศษในเวลาที่จะได้ออกท่องเที่ยว แต่นี่เดินทางไม่ถึงครึ่งวัน มันกลับถามคำถามประมาณนี้เป็นครั้งที่ห้าแล้ว นี่ยังไม่รวมอีกคำถาม..

"พ่อๆ แล้วขากลับเราแวะสโนว์แลนด์ด้วยได้รึเปล่า"

แหนะ.. ไม่ทันขาดคำ

"แกจะถามไปทำไมนักหนาห๊ะ ปกติเวลาไม่ไปก็ชอบตื้อจะให้ไป นี่อะไรพูดแต่เรื่องกลับๆอยู่นั่น" มาดัสเอ็ดเข้าให้ก่อนเสริมต่อ "แล้วก็ ทำไมแกไม่คิดบ้างห๊ะว่าถ้าไปไอ้สโนว์แลนด์อะไรนั่นแล้วแกจะไปอยู่ได้ยังไงวะ คงไม่บอกให้ข้าไปขโมยของจากราชินีของสโนว์แลนด์หรอกนะ" ย้อนถามอย่างหงุดหงิด

"ก็ไม่เลวนะพ่อ" ยังไม่ทันสิ้นเสียง กำปั้นใหญ่ของผู้เป็นพ่อก็หวดเข้าให้ที่หัว

โป๊ก!!

"โอ้ย! พ่อทำอะไรของพ่อน่ะ ฉันเจ็บนะ" เฟรินร้องถามน้ำตาเล็ด มือสองข้างยังกุมที่ศรีษะ

"ก็เขกให้เจ็บน่ะสิ พูดออกมาได้ขโมยของจากราชินีสโนว์แลนด์ ท่าจะบ้า ไม่รู้ไปได้เชื้อโง่มาจากใครสิ" มาดัสบ่นขรม แต่เจ้าตัวดีกลับยิ้มร่า ก่อนคนปากดีๆจะเอ่ยตามน้ำ

"ก็เชื้อพ่อน่ะสิ ก็ฉันมันลูกพ่อนิ" เฟรินพูดพร้อมรอยยิ้มกริ่ม ก่อนจะออกวิ่งตามผู้เป็นพ่อที่เดินหนีไปแล้วด้วยความหัวเสียสุดๆ

.

พอคิดถึงตรงนี้ใบหน้างามก็ประดับรอยยิ้มก่อนจะหมองลงทันใดเมื่ออีกความคิดหนึ่งเข้าแทรกแซงในสมองอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นเป็นตอนสายของอีกวันถัดมา วันที่ตรงกับวันนี้พอดีแค่คนละปีเท่านั้น..

วันที่ 30 ธันวา..

พระอาทิตย์ย้ายจากตะวันออกมาตะวันตกและใกล้จะลับขอบฟ้าเต็มที เฟรินกำลังเดินเตร่อยู่ในซอยๆหนึ่งในเมืองโคมิเน่ เมืองเล็กๆ ติดกับทางเหนือของบารามอส ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่มฉายแววแห่งความสนุก มือเล็กๆ โยนกระเป๋าสตางค์ใบใหญ่สองใบขึ้นลงไปมา

กระเป๋าที่แสดงถึงผลงานแห่งความสำเร็จเมื่อตอนกลางวัน จากชายร่างใหญ่สองคนที่เข้ามาหาเรื่องเขา เด็กหนุ่มเลยจัดการสั่งสอนด้วยวิชาชีพเก่าก่อนจะชิ่งหนีด้วยความเร็วเฉพาะตัว เฟรินเดินตรงเข้าตรอกนั้นมาเรื่อยๆ เพื่อไปยังบ้านร้างท้ายตรอก สถานที่นัดพบกับมาดัสที่ป่านนี้คงไปเข้าบ่อนเล่นพนันที่ไหนสักแห่ง แต่ยังไม่ทันที่เท้าจะก้าวไปถึงหน้าบ้านหลังนั้นดี

เฟริน..

เอ๊..ใครเรียกหว่า เฟรินหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆ นอกจากหน้าต่างของแต่ละบ้านที่ปิดสนิทแล้วก็ไม่เห็นมีใคร

สงสัยคิดไปเอง..

เฟริน..

เฟรินสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงที่เจ้าตัวคิดว่าคิดไปเองกลับแจ่มชัดและดังราวกับอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าของเด็กหนุ่มซีดเผือดกับความกลัวจับใจที่แล่นวาบขึ้นสมอง

มีแต่เสียง ไม่เห็นตัว คงไม่ใช่.. หรอกนะ

เฟรินกลืนน้ำลายเอื้อก ใจเริ่มสวดภวนาถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ พลางแผ่ส่วนกุศลที่มีอยู่น้อยนิดหวังไม่ให้เป็นอย่างที่คิด

เฟริน..

"พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย" เฟรินสะดุ้งสุดตัวมือยกขึ้นพนมอย่างเร็วปากก็พึมพำไม่ได้ศัพท์ เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มตัว

เฟริน..ได้ยินฉันมั้ย

เอ๊.. รู้สึกเสียงคุ้นๆแฮะ

ทันทีที่ความคิดนั้นวิ่งเข้าสู่สมอง รอยความทรงจำบางอย่างก็พลันแจ่มชัด เด็กหนุ่มถึงได้อ้าปากตะโกนออกไปด้วยเสียงอันดังเพราะความดีใจ โดยไม่ได้สังวรถึงชาวบ้านชาวช่องที่จะเปิดประตูออกมาด่าข้อหารบกวนความสงบยามวิกาลเลยแม้แต่น้อย

"เรเน่หรอ!!" แต่คงเป็นโชคดีของเจ้าตัวแสบที่ดูเหมือนผู้คนจะจมตัวกันอยู่ในฝันหวานของวันก่อนวันสิ้นปีกันหมด

เฟริน.. ดีใจจริง เธอ.. ได้ยินเสียงของฉันแล้วสินะ.. เสียงที่ตอบกลับมานั้นดูแผ่วเบาและเหนื่อยหอบจนน่าใจหาย ส่งให้เฟรินผู้เป็นคนฟังใจแป้ว

"เธอเป็นอะไรไปน่ะเรเน่ ทำไมไม่ปรากฏตัวออกมาล่ะ ตอนนี้เธออยู่ไหน" เฟรินร้องถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

ไม่มีเวลาแล้ว.. เฟริน ฉันอยากพบเธออีกสักครั้ง..

ก่อนที่เปลวไฟของฉันจะมอดลง..

"เธอพูดอะไรเรเน่ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน" เฟรินตะโกนถามต่อ สายตาก็กวาดมองไปรอบๆ อย่างหวังว่าสิ่งที่ได้ยินจะเป็นแค่เรื่องโกหก หวังจะได้เห็นหญิงสาวเจ้าของคำพูดเผยตัวออกมาแล้วบอกว่าเรื่องทั้งหมดเป็นแค่เรื่องล้อเล่น

มาหาฉัน มาในที่ๆเราพบกันครั้งแรก..

มาให้ได้นะ เฟริน..

ความรู้สึกเหมือนมีสายลมพัดผ่านร่างวูบหนึ่ง ความรู้สึกที่เด็กหนุ่มรู้ดีว่าเจ้าของเสียงฝ่ายตรงข้ามได้ตัดการติดต่อไปแล้ว

"เรเน่ เดี๋ยว โธ่เว้ย"

เสียงสบถดังขึ้นอย่างขัดใจ ก่อนที่ร่างของเด็กหนุ่มจะวิ่งหายไปดั่งสายลมด้วยความร้อนใจยิ่ง

รอฉัน รอฉันก่อน เรเน่!!

ทางด้านคาโลที่ออกตามหาเฟรินจนทั่วแต่กลับไม่พบ จึงตัดสินใจเดินไปในที่สุดท้าย

ยอดหอคอย..

.

รุ่นพี่ดันลืมมีดไว้ซะได้ แบบนี้คงมีแต่ต้องเอาขึ้นไปให้เท่านั้นสินะ.. เรนอนคิดขณะเดินขึ้นไปตามบันไดทางเดินสู่ชั้นแปด แต่ตอนนั้นเองที่ดวงตาคู่งามได้สังเกตเห็นร่างสูงของบุรุษผู้คุ้นเคยเดินผ่านหัวโค้งไปอย่างรีบเร่งและดูท่าเนตรสีฟ้านั่นจะไม่ได้ทันเห็นหล่อนเลยด้วยซ้ำ

คาโล..

และโดยไม่ต้องคิดสองเท้าก็พาร่างเจ้าของร่างบางเดินตามชายหนุ่มตรงหน้าไปทันที

.

เฮ้อ..ไอ้สองคนนั่นชอบหายกันไปอยู่เรื่อย คิลคิดไปพลางก็สาวเท้าเดินขึ้นหน้าไปพลาง

เพราะทันทีที่หนุ่มน้อยนักฆ่ากลับมาถึงห้องกลับพบแต่ความว่างเปล่า ไม่พบแม้แต่เงาของหนึ่งสาวคนป่วย และร่างของเจ้าชายที่เดินกลับมาก่อนเขาเป็นนานสองนาน คงไม่ต้องให้เดาเลยว่าคาโลหายไปไหนนอกจากจะออกไปตามหาเฟริน

ความจริงเขาก็ว่าจะไม่ไปยุ่งแล้วล่ะนะ เพราะทุกทีที่สองคนนั่นหากันเจอก็จะจบท้ายด้วยการสวีทกันทุกครั้ง ซึ่งเขาก็ไม่อยากจะเสนอหน้าเข้าไปขัดนัก ถ้าไม่ติดว่าคราวนี้มันต่างกันเพราะยัยตัวแสบดันป่วยซะนี่ ถ้าไม่รีบช่วยกันตามหาก็ไม่รู้ว่ามันจะไปเป็นลมเป็นแล้งกันที่ไหนน่ะสิ

ไอ้เรามันก็เป็นเพื่อนที่ดีซะด้วย..

ว่าแต่จะไปตามที่ไหนดีล่ะ..

และเหมือนกับสวรรค์จะช่วยตอบคำถามในใจให้ เมื่อดวงตาของนักฆ่าไปสบเข้ากับร่างสูงของเพื่อนมาดมากเข้าพอดี แต่ยังไม่ทันจะทักร่างบางที่ตามมาข้างหลังก็ส่งให้คำพูดกลืนหายลงคอไปได้ชะงัด

เรนอน..

.

ทำไมคนอื่นได้พักแต่เราต้องไปเป็นเวรกันนะ.. คำบ่นในใจอย่างหาได้ยากจากโร เซวาเรส ก่อนเจ้าตัวจะออกเดินอย่างไม่เร่งรีบ พลางคิดอยากโดดเวรอย่าไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ด้วยหน้าที่สองเท้าจึงได้ก้าวเดินต่อไป

ยังยอดหอคอย..

.

คืนวันที่ 31 ธันวา..

เฟรินที่วิ่งกระหืดกระหอบมาตลอดคืน ในที่สุดเด็กหนุ่มก็มาถึงกระท่อมเล็กๆหลังหนึ่งในป่าติดชายแดนบารามอส สถานที่ที่เขาได้เจอกับหญิงสาวผู้นี้เป็นครั้งแรก

ในตอนนั้นเขาอายุได้หกขวบ เด็กหนุ่มกำลังออกเก็บแอปเปิ้ลป่าของโปรดกะไว้เป็นเสบียงระหว่างเดินทาง พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนจะถูกห่อด้วยผ้าผืนใหญ่สีแดง เด็กหนุ่มจึงได้เดินเข้าไปดูด้วยนิสัยเสียเฉพาะตัว แต่สิ่งที่คิดว่าเป็นห่อผ้ากลับกลายเป็นหญิงสาวร่างบางในอาภรณ์สีขาวที่ถูกย้อมเป็นสีแดงสดด้วยเลือดจากกายของเจ้าหล่อนเอง

เฟรินที่ทนดูไม่ไหวจึงได้พาหล่อนที่นอนสลบอยู่หน้ากระท่อมนั้นเข้าไปรักษา

ทันทีที่เด็กหนุ่มจัดการกับบาดแผลฉกรรจ์หลายแห่งกับคราบเลือดบนตัวหล่อนเสร็จ ใบหน้าของหญิงสาวที่ปรากฏแก่สายตาก็เล่นเอาหัวใจของเด็กหนุ่มเต้นแรงไม่เป็นส่ำ

ไม่ใช่เพราะใบหน้านั้นสวยราวนางฟ้าหรือขี้เหล่มากจนถึงขนาดทำให้หนุ่มน้อยต้องตกใจ แต่กลับเป็นเพราะใบหน้าของเธอที่ดูละม้ายคล้ายกับตัวของเขาเองอย่างประหลาด และทั้งๆที่เด็กหนุ่มแน่ใจว่าเขาและเธอเพิ่งจะพบกันครั้งนี้เป็นคราแรก แต่หัวใจกลับร้องเรียกและโหยหาใบหน้าหวานตรงหน้าราวกับรู้จักกันมาเป็นแรมปี ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับได้พบญาติสนิทที่จากลากันมานาน

และตั้งแต่ตอนนั้นเองที่ราวกับเป็นการพบกันแห่งโชคชะตา เด็กหนุ่มและหญิงสาวจึงได้รู้จักและเพาะปลูกสายสัมพันธ์ที่เหนียวแน่นขึ้น

สายสัมพันธ์ที่ยิ่งกว่าสายเลือด..

"เรเน่!!" เสียงร้องตะโกนของเฟรินดังขึ้นด้านหน้ากระท่อม ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดพรวดเข้ามาอย่างแรงพร้อมๆ กับร่างของเขา แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็แทบทำให้ขาทั้งสองข้างที่ล้าอยู่แล้วจากการวิ่งเกือบจะทรุดลงกับพื้น หัวใจที่เต้นถี่รัวกระตุกวูบ และนัยน์ตาสีน้ำตาลใสเบิกกว้างอย่างตกใจสุดขีด

"เรเน่" เฟรินร้องเสียงหลงขณะถลาเข้าไปประคองร่างของหญิงสาวที่นอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้นขึ้นมาในอ้อมแขน

"เรเน่ มันเกิดอะไรขึ้น" เสียงที่เอ่ยสั่นพร่าอย่างระงับอารมณ์ มือก็เพียรพยายามห้ามเลือดที่ไหลทะลักออกจากแผลขนาดใหญ่ที่ท้องที่ดูท่าจะไม่ยอมหยุดง่ายๆ

"เฟริน.." เรเน่ปรือเปิดตาขึ้นช้าๆ พยายามซึมซับภาพของเด็กตรงหน้าให้นานที่สุด "เธอ.. จริงๆสินะ.."

"ใช่ ฉันเองเรเน่ ฉันเอง" เสียงสั่นพร่าอย่างระงับไม่อยู่ "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน ใครทำอะไรเธอ" น้ำใสๆ เริ่มเอ่อทนที่ดวงเนตร มือก็สาละวนอยู่กับการห้ามเลือดที่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์เต็มทีด้วยบาดแผลที่หญิงสาวได้รับนั้นมันสาหัสขนาดที่ว่าถ้าเธอจะจากไปในวินาทีใดวินาทีหนึ่งนับจากนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

บาดแผลฉกรรจ์ที่ท้องมันไม่ใช่บาดแผลธรรมดาหากแต่ว่าตรงส่วนที่ควรจะเป็นท้องนั้นกลับกลวงโบ๋ไปกว่าครึ่งราวกับถูกตัดคว้านออกไปมากกว่าที่จะเรียกว่าถูกแทง

"ไม่มีประโยชน์" เสียงหวานแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้ง มือเรียวซีดขาวเลื่อนขึ้นจับเข้าที่มือของเฟรินที่เพียรพยายามจะห้ามเลือดให้ได้อย่างเอาเป็นเอาตายจนมือนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีเข้ม

"ฉันรู้ตัวเองดี.. มันไม่ทันแล้วล่ะ" เรเน่พูดเสียงนุ่มอย่างปลอบประโลมแม้จะโรยแรงเต็มที

"อย่าพูดนะ เธอไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น" เฟรินร้องขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าทำท่าจะตัดใจง่ายๆ "ฉันจะรักษาเธอเอง เธอจะต้องหาย ได้ยินมั้ย ฉันจะไม่ให้เธอเป็นอะไร.. เธอบอกฉันนี่นาว่าอยากเห็นดอกเกล็ดหิมะน่ะ เธอยังไม่ได้เห็นเลยนะจะชิงหนีกันไปก่อนแบบนี้ได้ยังไง.." น้ำใสไหลอาบดวงหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ แม้พ่อจะบอกเสมอว่าลูกผู้ชายห้ามร้องไห้ แต่ตอนนี้..

"อย่าร้องไห้.." เรเน่ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ มือบางเอื้อมขึ้นสัมผัสยังดวงหน้าของเฟรินพลางไล่นิ้วเรียวเช็ดธารน้ำตาที่ไหลรินออกจากเนตรสีน้ำตาลคู่งาม "เธอเคยถามฉันสินะเมื่อคราวแรกที่เราเจอกันว่าทำไมฉันถึงได้บาดเจ็บ" เฟรินพยักหน้ารับ ก่อนจะใช้มือที่ชุ่มไปด้วยเลือดประคองมือบางไว้แนบกับใบหน้า ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอย่างไม่คิดจะห้ามอีกต่อไป

"ตอนนั้นกับตอนนี้มันก็เพราะเหตุเดียวกัน เพียงแค่ตอนนั้นฉันโชคดีกว่านี้เท่านั้น" เรเน่พูดพร้อมกับหยิบแก้วกลมๆสีดำร้อยเชือกที่มัดอยู่ที่เรือนผมของเธอออกมาแล้วยื่นมันให้กับเฟริน

"สิ่งนี้ฉันอยากให้เธอเก็บมันเอาไว้" เธอพูดขณะที่ลมหายใจดูจะแผ่วเบาลงเรื่อยๆ "เธอคงรู้สินะว่าฉันสามารถมองเห็นอนาคตได้ อนาคตของทุกคนที่ฉันเคยเห็น เคยได้พูดคุย เคยได้สัมผัส รวมไปถึงตัวของฉันเอง"

และที่สำคัญ อนาคตของเธอ..

"ที่จริงเรื่องที่จะเกิดขึ้นในวันนี้.. ฉัน.. ก็รู้ดีอยู่แล้ว เธอคงคิดสินะว่าทำไมเมื่อรู้แล้วฉันถึงไม่ป้องกัน เมื่อรู้แล้วทำไมฉันถึงไม่พยายามที่จะเปลี่ยนแปลงมัน" เฟรินไม่พูดอะไรเพียงแต่คอยฟังสิ่งที่เธอ.. เรเน่จะพูดต่อไปเท่านั้น

"บางสิ่งบางอย่างก็ใช่ว่าถ้าเรารู้ก่อนแล้วจะแก้ไขมันได้ และเรื่องนี้ก็เช่นกัน ทางเดินของฉันมันถูกขีดเอาไว้ให้ยาวเพียงเท่านี้.. แต่สำหรับเธอ อนาคตของเธอแม้จะมีอุปสรรค แม้จะยากลำบาก แม้จะต้องเจ็บปวดซักกี่ครั้ง ก็ขอให้เธอคิดเสมอถึงการมีชีวิต ขอแค่มีชีวิต.." พูดถึงตรงนี้เลือดสีสดก็ทะลักออกจากปาก

"เรเน่.." เฟรินร้องอย่างตกใจ แต่หญิงสาวเพียงยิ้มให้ "เพราะเรื่องนี้สินะ เพราะเธอรับรู้อนาคตได้ คนพวกนั้นถึงต้องการเธอ พอเธอไม่ยอมไปกับมัน มันเลยทำร้ายเธอ ใช่มั้ย"

"มันไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นทั้งหมดหรอกนะ.. สิ่งที่มันต้องการคือไข่มุกดำต่างหาก"

"ไข่มุกดำ หรือว่า.." เนตรสีน้ำตาลจ้องไปที่ลูกแก้วสีดำในมือ ก่อนจะเบือนไปสบกับตาสีเดียวกันที่มองมาอย่างอ่อนโยนยิ่ง

"ฉันหลอกพวกนั้นว่าไข่มุกนั่นฉันกินมันลงไปแล้ว และในความจริงก็เป็นเช่นนั้น.. เพียงแค่มันไม่ใช่ไข่มุกจริงเท่านั้นล่ะ" หญิงสาวพูดพร้อมกับยิ้มบาง

"งั้นที่มันทำร้ายเธอ.."

แล้วก็แผลที่ท้องนี่.. เฟรินคิดอย่างเคียดแค้น แต่ตอนนั้นเอง..

"อย่าให้ความโกรธแค้นเข้าครอบงำเธอได้เฟริน" เรเน่เอ่ยเสียงแผ่วแต่สีหน้าจริงจัง ดึงให้เฟรินกลับมายังความเป็นจริงตรงหน้า "ความแค้นรังแต่จะสร้างความแค้นครั้งใหม่ขึ้นมาเท่านั้น" เธอเผยรอยยิ้มอีกครั้ง ก่อนประโยคที่เอ่ยต่อมาจะสร้างความงุนงงให้เด็กหนุ่ม

"เฟรินช่วยเปิดเสื้อออกหน่อยสิ" เรเน่พูดพลางขยับตัวลุกอย่างยากลำบากโดยมีเฟรินช่วยประคองให้ มือก็รับไข่มุกดำคืนมาขณะรอให้เฟรินที่มีสีหน้างุนงงแหวกอกเสื้อออก และโดยไม่คาดคิดหญิงสาวก็จัดการฝังไข่มุกเม็ดนั้นลงที่กลางอกของเด็กหนุ่ม เฟรินเบิกตาอย่างตกใจเมื่อเห็นไข่มุกจมหายไปในตัว นัยน์ตาสีเปลือกไม้ถึงได้ตวัดมองหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

"แม้ฉันจะเปลี่ยนแปลงความตายไม่ได้ แต่อนาคตของเธอ.. ฉัน..จะปกป้องไว้ให้ได้" หญิงสาวพูดพร้อมรอยยิ้มที่ชวนให้อบอุ่นใจ ก่อนจะโอบกอดเฟรินไว้ในอ้อมแขน ราวกับแม่ที่โอบกอดลูกน้อยไว้ก็ไม่ปาน

"ฉันรักเธอนะเฟริน รักมาก.."

สิ้นคำมือบางที่กอดเด็กหนุ่มไว้พลันตกลงสู่พื้น เปลือกตาบางปรือปิดลงอีกครั้งอย่างไม่มีวันจะได้เปิดขึ้นมาอีก ใบหน้าที่ไม่ว่าเวลาใดแต่สำหรับเด็กหนุ่มแล้วมันยังคงงดงามเสมอ แม้ในตอนที่ร่างนั้นจะไร้ซึ่งวิญญาณหล่อเลี้ยงแต่กระนั้นก็ยังคงรอยยิ้มน้อยๆไว้บนใบหน้า รอยยิ้มที่มักจะมอบให้เขาเสมอ

เฟรินไม่พูดอะไร ไม่มีเสียงสะอื้นไห้ ไม่มีแม้แต่น้ำตาจะหลั่งริน มีเพียงอ้อมกอดที่กระชับแน่นราวกับจะถ่ายทอดไออุ่นให้ร่างบางตรงหน้าเท่านั้นที่เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเด็กตรงหน้ายังคงมีชีวิต แต่ถึงแม้จะไม่มีการร่ำให้หรือหยาดน้ำตา แต่ความเจ็บปวดที่ถาโถมนั้นกลับสุดระงับ มันเจ็บปวดยิ่งว่าการปล่อยให้สายน้ำหลั่งไหลออกจากดวงเนตร หรือพร่ำพรรณนาบทโศกออกมาเสียอีก เพราะต่อจากนี้คงไม่มีอีกแล้วรอยยิ้มงดงามที่เป็นแสงสว่างแห่งใจ ไม่มีอีกแล้วคนที่จะมอบความอบอุ่น ไม่มีอีกแล้วซึ่งเสียงหวานที่คอยเรียกชื่อคอยปลอบประโลมยามเหงา ไม่มีอีกแล้วกับหญิงสาวที่มีชื่อว่า

เรเน่..

edit @ 2006/03/30 04:57:31